عصر مسجدسلیمان// محمد محمودی: مسجدسلیمان شهری است که سال‌هاست با یک واقعیت سخت زندگی می‌کند؛ واقعیتی که نامش را همه می‌دانند: بیکاری. این واژه برای بسیاری از خانواده‌ها فقط یک مشکل اقتصادی نیست، بلکه تبدیل شده به دغدغه‌ای روزمره، نگرانی آینده فرزندان و حتی دلیل مهاجرت نسل جوان. در چنین شرایطی، حرف زدن از «مهارت» شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، می‌بینیم که مهارت می‌تواند همان روزنه‌ای باشد که این شهر برای نفس تازه به آن نیاز دارد.

بازار کار مسجدسلیمان بزرگ نیست؛ این را همه می‌دانیم. کارخانه‌ها محدود، فرصت‌های استخدامی دولتی کم و بخش خصوصی کوچک است. همین محدودیت باعث شده بسیاری از جوان‌ها چشم‌شان فقط به یک مسیر باشد: استخدام. اما واقعیت این است که این مسیر نه ظرفیتش زیاد است و نه می‌تواند آینده همه را تضمین کند. در شهری با چنین شرایطی، مهارت‌آموزی فقط یک برنامه آموزشی نیست؛ یک راه خروج از بن‌بست است.

مهارت قرار نیست بازار کار را یک‌شبه متحول کند، اما می‌تواند آن را فعال کند. وقتی جوانی یاد می‌گیرد یک کار فنی را درست انجام دهد، نقشه بخواند، خدمات دیجیتال ارائه کند یا حتی یک کسب‌وکار کوچک راه بیندازد، دیگر منتظر استخدام نمی‌ماند. او می‌تواند در پروژه‌های عمرانی شهر، صنایع وابسته به نفت، خدمات شهری، یا حتی از خانه و با اینترنت کار کند. این یعنی اشتغال بدون وابستگی به جغرافیا؛ فرصتی که برای شهری با بازار محدود، یک امکان واقعی و قابل اتکاست.

از سوی دیگر، مهارت کیفیت زندگی شهری را بالا می‌برد. نیروی ماهر پروژه‌ها را بهتر اجرا می‌کند، خدمات شهری را دقیق‌تر ارائه می‌دهد و چهره شهر را تغییر می‌دهد. این تغییر کوچک نیست؛ وقتی مردم نتیجه توانمندی خودشان را در خیابان‌ها، محله‌ها و خدمات روزمره می‌بینند، امید اجتماعی جان می‌گیرد. شهری که مردمش توانمند باشند، شهری زنده‌تر و پویا‌تر است؛ شهری که می‌تواند از رکود فاصله بگیرد.

اما شاید مهم‌ترین نقش مهارت، ایجاد امید باشد. در شهری که فرصت‌ها کم است، هر مهارت یک فرصت تازه است؛ فرصتی برای ماندن، ساختن و امیدوار بودن. جوانی که مهارت دارد، احساس می‌کند می‌تواند آینده‌اش را بسازد، نه اینکه منتظر تصمیم دیگران بماند. این احساس، همان چیزی است که مسجدسلیمان امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد.

مسجدسلیمان اگر می‌خواهد از این چرخه سخت فاصله بگیرد، باید مهارت را جدی بگیرد؛ نه به‌عنوان یک برنامه مناسبتی، بلکه به‌عنوان راهبرد اصلی توسعه انسانی. مهارت شاید همه مشکلات را حل نکند، اما می‌تواند مسیر تازه‌ای باز کند؛ مسیری که در آن جوان‌ها مجبور نباشند برای پیدا کردن کار، شهرشان را ترک کنند. این مسیر، همان جایی است که پویایی واقعی جامعه آغاز می‌شود.